KER MA'NE YE Li gundekî mirovek Li gundê din kirîvek Mirov dibê: ez herim Kirîvê xwe bibînim Siwar dibe li kera xwe Diçe gundê kirîvê xwe Gava tê nêzî malê Ji kerê têye xwarê Li pêþ mala kirîvê xwe Ew dadide þiva xwe Bi wê þiva ter û þil Piþt li kerê dike kul Kirîvê wî dertê der Dibê: çi dixwazî ji ker Dibê: ma tu nizanî! Çi bi serê min de anî Min got em bînin hin tiþt Vî kerê hanê nehîþt Min çi lê kir, wî danî Min bar kir wî neanî Li ber te ez þermezar Ji ruyê vî kerê har Kirîv dibê ne xem e Ji bo vê qet nereme Tu qet xwe neêþîne Kerê xwe newestîne Barê kerê te çi be Ewê dîsa wê bibe! M. Lewendî Dîyarbekir, 1980, (Hêvî, no:13/1982)