Mûrad Ciwan

Sala 1956-ê li Diyarbekirê hatiye dinyayê. Heta dawiya mekteba mamostetiyê li Diyarbekirê xwendiye, lê dîplomeya xwe ya mamostetiyê ji mekteba mamostetiyê ya Akþehirê(qeza Konyayê) wergirtiye. Salekê li Diyarbekirê mamostetiya zimanê îngilîzî û salekê jî li Unîversîteya Îstanbûlê huqûq xwendiye. Ji ber xebata xwe ya siyasî xwendina xwe temam nekiriye. Di nîsana 1980-yî de derkatiye derveyî welêt, piþtî darbeya 12-ê îlona 1980-yî ya li Tirkiyeyê li Swêdê bicî bûye. Heta dawiya sala 1992-yê aktîf di xebata siyasî ya þoreþgerîya kurdewerî de cî girtiye, demekê sekreteriya giþtî ya PPKK-ê(Partiya Pêþeng a Karkerên Kurdistanê) kiriye. Di sala 1992-yê de ji xebata siyasî ya aktîf vekiþiyaye û xwe daye kar û barê lêkolerî û nivîskariyê.

Ji 1981-ê heta tîrmeha1997-ê berpirsiyariya redaksiyona rojnameya Armancê kiriye. Gellek meqaleyên wî yên bi tirkî û kurdî li ser pirsgirêkên siyasî, li ser ziman, dîrok û edebiyata kurdî di kovar û rojnameyên curbecur de hatine weþandin.

Heta niha du kitêbên wî jî hatine weþandin ku yek li ser rêzimana zimanê kurdî ye û navê wê Türkçe açýklamalý Kürtçe Dilbilgisi -Kurmanc Lehçesi(Rêzýmana Kurdî bi Þîrovekirina bi Tirkî-Lehceya Kurmancî) ye. Ya duduyan jî navê wê AhmedêXanî, -jiyan, berhem û bîr û baweriyên wî ye.

Ew bi Mukkades ÇILGIN re zewicî ye û bi navê Rûken, Nûþîn, Rûgeþ û Ariya çar zarokên wan hene.

Li ser mesela pêbiliyanên herî bi dilê wî ew wiha dibêje:

“Gava ez difikirim ku gelo di vê jiyanê de tiþtê herî þewk û heyecanê dide min çi ye, ez dibînim ku gava ez berê xwe didim fêrbûn, lêgerîn û lêkolînên li ser dîroka kurdan û ya însaniyetê ez heyecaneke mezin hîs dikim. Gava ez li bersivên pirsên pêþeroja însaniyetê digerim, gava ez berê xwe didim zanyariyên ilmê astronomiyê û hebûna fezayî, gava ez li ser agahdariyên ilmê genetîkê, yê dinya elektronîk radiwestim û gava ez guhê xwe didim guftugo û munaqeþeyên felsefî û yên etîk her eynî heyecan min zeft dike.

Gellek dûrûdirêj ez li serê fikirîm ku çawa dibe, ev warên zanyariyê gellekî ji hev cuda ne, her yek bi aliyekî ve diçe, lê hemû jî hema hema her eynî þewk û heyecanê didin min? Piþt re min dît ku her yek ji van di warê cihê de be jî, taybetiyeka muþterek a wan heye ku wê heyecanê dide min. Di van hemû waran de hudûdek heye ku yê navbera zanîn û nezanînê ye. A tiþtê ku heyecanê dide min ew gerra li ser wî hudûdî ye. Li ser vî hudûdî meriv nikare seyranên afakî bike, divê meriv ber bi kûrayîyê ve, wek madenkolên bin erdê ji warê ronahiyê ber bi tarîtiyê de vede, bikole û here ha here. Di vê çûnê de meriv ji hudûdan venaqete, çi qas diçe her li ser hudûdên navbera ronahî(zanîn) û tarîtiyê(nezanîn) ye, li piþt meriv ew ronahiya nas a aram a bêheyecan, li pêþiya meriv jî ew tarîtîya bi esraran dagirtî ya safî bi heyecan a bîhnçikên... Her ku meriv pê dibe esrarên wê betal dibin, zelal û ronahî dibe...„